Naarmate de oorlog vorderde werden steeds meer gevangenen ingezet in de oorlogsindustrie. Bij fabrieken die niet in de onmiddellijke omgeving van Dachau lagen werden aparte kampen ingericht, die evenwel bleven ressorteren onder het hoofdkamp.
Het werk in het concentratiekamp was loodzwaar maar de eerste jaren nauwelijks productief. In 1941 kwam daar verandering in. Doordat steeds meer industriearbeiders onder de wapenen werden geroepen ontstond daar een tekort aan werkkrachten. Dit werd onder meer aangevuld met gevangenen uit de concentratiekampen.
Werken voor de oorlogsindustrie.
Himmler bood de industrie aan in de omgeving van hun bedrijven aparte kampen in te richten met gevangenen die als slavenarbeiders konden worden ingezet. Veel ondernemingen maakten van dit aanbod gebruik, met als koploper IG Farben dat gebruik maakte van duizenden Auschwitz-gevangenen. Maar ook ondernemingen als Volkswagen, Krupp en Siemens, en vooral ook veel bouwbedrijven, werden voor een belangrijk deel door gevangenen draaiende gehouden.
Het aantal buitenkampen groeide overeenkomstig de vraag explosief. Tegen het einde van de oorlog bestonden er niet minder dan 1200 van deze kampen. Tot in de verste uithoeken van het Duitse rijk waren ze te vinden.
Met 200 buitencommando's stond Dachau aan de spits. Het merendeel van de gevangenen werkte voor grote vliegtuigfabrieken als Messerschmidt, BMW en Dornier. Op verscheidene plaatsen werd er gewerkt aan de bouw van grote ondergrondse fabrieken zoals in Allach, Muhldorf en Kaufering. In de laatste twee kampen was zonder meer het adagium Vernichtung durch Arbeit van toepassing. De hoofdzakelijk joodse gevangenen -mannen zowel als vrouwen- werden hier aan een zodanig onmenselijke behandeling blootgesteld, dat duizenden er binnen enkele maanden stierven.
In München bevond zich een buitencommando met Nederlandse en Poolse vrouwen, die waren te werk gesteld bij Agfa.
Geleidelijk aan gingen de buitenkampen een eigen leven leiden. Weliswaar vielen ze organiek onder het hoofdkamp; maar met duizenden gevangenen werden het min of meer autonome units, die slechts op papier verantwoording schuldig waren aan de kampcommandant.
Curieus is dat de buitencommando's van Dachau zich veelal in schitterende natuurgebieden bevonden.
De bewoners van deze kampen hebben er niet van kunnen genieten...
Terug naar begin van pagina